دام

 خورشيد ، در آفاق مغرب بود و ، جنگل را ،

- تا دور دست كوه -  در درياي آتش شعله ور مي كرد .

اينجا و آنجا ، مرغكي تنها ،

                        رها در باد .

بر آب هاي نيلي دريا گذر مي كرد !

دريا ، گرسنه ، تشنه ، اما سر به سر آرام

در انتظار طعمه اي ، گسترده پنهان دام

خود با هزاران چشم بر ساحل نظر مي كرد !

در لحظه خاموشي خورشيد ،

دامش بر اندامي فرو پيچيد !

پا در كمند مرگ ،

گاهي سر از غرقاب بر مي‌كرد ،

با ناله هايي ، - در شكنج هول و وحشت گم -

                 شايد خدا را ، يا « سبكباران ساحل » را

                                                   خبر مي كرد .

شب مي رسيد از راه ،

- غمگين ، بي ستاره ، بي صفا ، بي ماه ! -

مي ديد دريا را كه آوازي نشاط انگيز مي خواند !

صيدي به دام افكنده !

                    خوش مي رقصد و گيسو مي افشاند !

تا با كدامين خون تازه ، تشنگي را نيز بنشاند !

در پهنه  ساحل

چشمي بر امواج پريشان دوخته ،

- لبريز از خونابه غم – كام دريا را

با قطره هاي بي امان اشك ، تر مي‌كرد !

جاني ز حيرت سوخته ، شب را و شب هاي پياپي را

                                                       سحر مي كرد … !

آه ، اي فرو افتاده در دام تباني هاي پنهاني !

اي مانده در ژرفاي اين درياي  طوفان زاي ظلماني !

اي از نفس افتاده – چون من –

                         در تلاطم هاي شب هاي پريشاني !

ايكاش ، در يك تن ، ازين بس ناخلف فرزند ،

فرياد خاموشت اثر مي كرد