چه آسان تماشاگر سبقت ثانیه هاییم و به عبورشان میخندیم ،

 چه آسان لحظه ها را به کام هم تلخ میکنیم

 و چه ارزان به اخمی میفروشیم لذّت با هم بودن را ...

و چه زود دیر می شود و نمی دانیم که شاید فردایی نباشد