دل نوشته

دل نوشته

حس غزل ندارد ذهن بهانه گیرم

دیگر خیالتان تخت، من میروم بمیرم

دنیا وهرچه دارد ارزانی شما باد

من کم زمین نخوردم از این زمانه سیرم

تنها برای مردم گویا خدا بزرگ است

عمری غریب و تنها در بی کسی اسیرم

یک باد خشک وخالی حتی نمی وزد، حیف

من غرق اشک وآهم با این همه کویرم

اوج جوانیم بود بال و پرم ندادند

از بس بدی چشیدم، انگار پیر پیرم

تا سربلند کردم از ریشه ام بریدند

از این به بعد دیگر آرام و سربه زیرم

این سرنوشت من بود تقدیر من همین است

از چه تقاص آنرا از دیگران بگیرم

این سرنوشت من بود با من چه ها که کردی

در زیر بار رنجت، من خردم و خمیرم

رفتم که گم شوم در ویرانه های تاریخ

مانع نشو امیدم گفتم که ناگزیرم

آنان که دیدنم را حتی یک چشم هم ندارند

 دیگر خیالشان تخت من میروم بمیرم

 

خداحافظ

خداحافظ

 خداحافظ ای شوق نادیدنی

نخستین گناه نابخشودنی

خداحافظ ای چشم باران سرشت

تو ای سیب ممنوع باغ بهشت

دلیل غزل های پر التهاب

بلوغ تماشایی آفتاب

کجایی تو ای عطر جالیزیه

که در معرض باد پائیزیه

غزال غزل نوش از من گریز

کمی استعاره به کامم بریز

شدم در مسیر تو بد نام و مست

اگر چه دلم از تو طرفی نبست

هنوز از نگاهت جنون می چکد

از انتظار تو خون می چکد

هنوز از فراسوی دهلیز شب

به من می رسد سوز یکریز تب

خداحافظ ای درد شیرین من

تو ای اشتباه نخستین من

"تو ای اشتباه نخستین من". 

آرزو 4

امید آرزو تنها دوستان آدم های فقیرند.

برای فقرا جاده ی خوشبختی همیشه در دست تعمیر است.

آیینه ی شکسته لبخند را هزار بار تکرار میکند.

 

آرزو 3

شماره تلفن قبرستان و شماره قبر مرا به بیکاران ندهید.

کسانی که زیر تابوتم را میگیرند هم قد باشند.

به پزشک قانونی بگویید روح مرا کالبد شکافی کند زیرا به آن مشکوکم.

در مجلس ختمم گاز اشک آور پخش کنید تا همه به گریه بیفتند.

آرزو 2

چون تمام آرزوهایم را به گور میبرم سعی کنید قبر مرا بزرگ بسازید تا جای "آنها" هم باشد.

سفر

میروی شادو دریغ و نمیدانی هیچ بعد این فاصله ها کمر صبر مرا میشکند.

آرزو

خداوندا دستانم خالی اند ودلم غرق در آرزوهای دست نیافتنی یا به قدرت بی کرانت دستانم را توانا گردان یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن.