مسيح بر دار
	چه مي گذشت آنجا كه از طلوع سحر به جاي موج سپاس از دميدن خورشيد ، به جاي بانگ نيايش در آستانه صبح ، غبار و دود به اوج كبود ، جاري بود ! هواي سربي سنگين به سينه ها مي ريخت لهيبت كوره آهن به شهر مي پيچيد . چه مي گذشت آنجا كه جاي ناز گل و ساز باد و رقص درخت به جاي خنده بخت غبار مرگ بر اندام برگ مي باريد نسيم ، - سوخته پر – مي گريخت ، مي افتاد ! درخت ، جان مي داد ! كبوتران گريزان در آسمان دانند كه حال ماهي در زهرناك رود ، چه بود كه چشم بيد در آن جاري پليد ، چه ديد كه نيك روزي از آدمي چگونه رميد كبوتران دانند ! چراغ و آينه آب ، جاودان خاموش نگاه و دست درختان به استغاثه بلند نه ماه را دگر آن چهره گشوده به ناز نه مهر را دگر آن روي روشن از لبخند ! چه مي گذشت آنجا ؟ - چه مي گذشت ؟ - نگاهي ازين دريچه به شهر به مرغ و ماهي دريا به كوه و جنگل و دشت : تن مسيح طبيعت به چار ميخ ستم سرش به سينه اندوه جاوداني خم !