شكوه رستن
	چگونه خاك نفس مي كشد ؟ بينديشيم چه زمهرير غريبي ! شكست چهره مهر فسرد سينه خاك شكافت زهره سنگ ! پرندگان هوا دسته دسته جان دادند گل آوران چمن جاودانه پژمردند در آسمان و زمين ، هول كرده بود كمين به تنگناي زمان ، مرگ كرده بود درنگ ! به سر رسيده جهان ؟ پاسخي نداشت سپهر دوباره باغ بخندد ؟ كسي نداشت يقين چه زمهرير غريبي .... چگونه خاك نفس مي كشد ؟ بياموزيم : شكوه رستن اينك : طلوع فروردين ! گداخت آنهمه برف دميد اينهمه گل شكفت اينهمه رنگ ، زمين به ما آموخت ز پيش حادثه بايد كه پاي پس نكشيم مگر كم از خاكيم نفس كشيد زمين ما چرا نفس نكشيم ؟